Shënimet e mësimit 30

بسم الله الرحمن الرحيم

Zgjedhimi i سَبَّ  në Maadhi

Kur folja është مُضَعَّف مُتَعَدٍّ

 

فَعَلتُ                                                            سَبَبْتُ

فَعَلنَا                                                             سَبَبْنَا

فَعَلتَ                                                            سَبَبْتَ

فَعَلتِ                                                            سَبَبْتِ

فَعَلتُمَا                                                          سَبَبْتُما

فَعَلتُم                                                            سَبَبْتُم

فَعَلتُنَّ                                                           سَبَبْتُنَّ

فَعَلَ                                                                سَبَّ

فَعَلَتْ                                                             سَبَّتْ

فَعَلاَ                                                                سَبَّا

فَعَلَتَا                                                              سَبَّتَا

فَعَلُوا                                                             سَبُّوا

فَعَلنَ                                                             سَبَبْنَ

* të pashkrira , * të shkrira

سَبَبْتُ

1: E sjellim Faa-ul kelimeh, që është ‘siin’ ia ja japim asaj një fet’hah  فَ – سَ

2: E sjellim ‘Ajnul kelimeh, që është ‘baa-ja e parë’ dhe ia japim asaj një fet’hah

فَعَ – سَبَ

3: E sjellim Laamul kelimeh, që është ‘baa-ja e dytë’, dhe ia japim asaj një sukuun   فَعَلْ – سَبَبْ

4: E shtojmë ‘taa’ (taaul faa’il) dhe ia japim asaj një dhammeh  فَعَلْتُ  – سَبَبْتُ

Veprojmë njëjtë me çdo folje e cila është bashkëngjitur me një dhamiir që ka harakeh (dhamiirun muteharrik).

Parimisht kjo është kur Laamul Kelimeh është e heshtur, sepse ne kemi thënë më herët se kur t’ia bashkëngjitësh një ضَمِيرٌ مُتَحَرِّك  (dhamiirun muteharrik)  Maadhiit, Laamul kelimeh automatikisht bëhet e heshtur.

Dhe kurdo që kjo ndodhë, atëherë ne nuk e shkrijmë (e ndajmë)

  • Me dhamiir këtu kemi për qëllim fjalën e cila e shpreh / pasqyron vepruesin.
  • Ne dëshirojmë një dhamiir i cili direkt është i ngjitur me foljen dhe që ka një harakeh
  • Përpiqu ta ndryshosh / ndërrosh thënien: që ka një harakeh me thënien: Muteharrik

المُتَحَرِّك (El muteharrik)

Gjuhësisht do të thotë: Gjëja e cila është duke lëvizur.

Ndërsa teknikisht do të thotë: Shkronja e cila ka një harakeh.

*Veni re: تَاءُ التَّأنِيثِ السَّاكِنَة (Taaut Te-neeth Es-Saakineh) NUK ËSHTË një Dhamiir

سَبَبْنَا

Veprojmë njëjtë si me سَبَبْتُ

Këtu ne nuk e shkrijmë (pra, e ndajmë), sepse laamul kelimeh është e heshtur, apo gjithashtu mund të thuash: sepse folja është e ngjitur / lidhur me një dhamiir muteharrik.

~~~

T’i kthehemi foljes سَنَنَّا  të cilën e kemi marrë në mësimin pararendës

سَنَّسَنَنَ  – këtu laamul kelimeh është Nuuni i dytë – dhe nëse dëshirojmë ta sjellim në peshoren فَعَلْنَاne duhet ta bëjmë atë që vijon:

1: E sjellim Faa-ul kelimeh, që është ‘siin’ dhe ia japim asaj një fet’hah

  فَ – سَ

2: E sjellim ‘Ajnul kelimeh, që është ‘nuuni i parë’ dhe ia japim asaj një fet’hah

فَعَ – سَنَ

3: E sjellim Laamul kelimeh, që është ‘nuuni i dytë’, dhe ia japim asaj një sukuun, sepse ajo është e lidhur / ngjitur me një dhamiir i cili është muteharrik فَعَلْ – سَنَنْ

4: E shtojmë ‘ نَا’ (që është dhamiirun muteharrik) فَعَلْنَا – سَنَنْنَا

Është një parim që thotë: Për ta shkrir, shkronja e parë duhet të jetë e saakin (e heshtur) kurse shkronja e dytë duhet të jetë muteharrik

Tani mund të vërejmë se dy nuunat  e fundit – nuuni i parë i cili është laamul kelimeh është saakin kurse nuuni i dytë i cili është një dhamiir ‘ نَا’ ka një fet’hah (është muteharrik) سَنَنْنَا 

Për sa i përket dy nuunave të cilët janë në سَنَنْنَا نَ i parë me një fet’hah është ‘ajnul kelimeh ndërsa نْ  i dytë me një sukuun është laamul kelimeh, ato nuk mund të shkrihen sepse ato janë njëra nga rastet kur duhet t’i ndajmë.

 

Por duke shikuar nuunin e dytë نْ i cili është laamul kelimeh, ti mund ta shoheë se ai qëndron përballë një shkronjë tjetër e cila është identike me të –  nuuni tjetër i cili është نَا  (një dhamiirun muteharrik). Këtu ne mund ta zbatojmë parimin, sepse sa herë që janë dy shkronja identike radhazi, dhe e para është saakin kurse e dyta është muteharrik. Kështu, këtu ne e shkrijmë nuunin e dytë نْ  me nuunin نَا e dhamiirit dhe ia japim atij një sheddah – سَنَنْنَا—> سَنَنَّا

Njëjtë sikur me فَتَنْنَا —> فَتَنَّا

Siç Allahu سبحانه وتعالى  thotë:

 “وَلَقَدْ فَتَنَّا الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ فَلَيَعْلَمَنَّ اللَّـهُ الَّذِينَ صَدَقُوا وَلَيَعْلَمَنَّ الْكَاذِبِينَ”

“Ne i kemi sprovuar ata që kanë qenë para tyre, në mënyrë që, Allahu të dallojë ata, që thonë të vërtetën dhe, ata që gënjejnë.” [29:3]

  • Ky është një parimi i përgjithshëm, mund të jetë çfarëdo shkronje identike.
  • Edhe atëherë kur ta lexosh foljen سَنَنْنَا ti e shkrin nuunin e dytë me dhamiirin gjatë shqiptimit.
  • نَا – këto janë dy shkronja por një fjalë (një dhamiir)

~~~

سنَنْتَ , سَنَنْتِ , سَنَنتُمَا, سَنَنثُم, سَنَنتُنَّ, سَبَبْنَ

Këtu e ndajmë (nuk e shkrijmë), sepse laamul kelimeh është e heshtur

  • Gjithashtu njërën prej Ghaaibit سَبَبْنَ

سَبَّ, سَبَّتّْ, سَبَّا, سَبُّتَا, سَبُّوا

Këtu e shkrijmë, sepse laamul kalimeh nuk është e heshtur por muteharrik

  • Dhamiiri në këto folje është ose një dhamiir i fshehur, si te فَعَلَ – سَبَّ  dhe فَعَلَتْ – سَبَّتْ  ose një dhamiir i heshtur, si te فَعَلا – سَبَّا  dhe فَعَلَتَا – سَبَّتَا  dhe فَعَلُوا – سَبُّوا
  • Te فَعَلَتَا – سَبَّتَا , ‘taa-ja’ nuk llogaritet sepse ajo nuk është një dhamiir
  • Te سَبُّوا  ‘baa-ja’ e cila ka dhammeh është laamul kelimeh سَبْبُوا

Siç thotë Allahu سبحانه وتعالى:

 أَلَمْ يَأْتِكُمْ نَبَأُ الَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ قَوْمِ نُوحٍ وَعَادٍ وَثَمُودَ وَالَّذِينَ مِن بَعْدِهِمْ لَا يَعْلَمُهُمْ إِلَّا اللَّـهُ جَاءَتْهُمْ رُسُلُهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَرَدُّوا أَيْدِيَهُمْ فِي أَفْوَاهِهِمْ وَقَالُوا إِنَّا كَفَرْنَا بِمَا أُرْسِلْتُم بِهِ وَإِنَّا لَفِي شَكٍّ مِّمَّا تَدْعُونَنَا إِلَيْهِ مُرِيبٍ

A nuk ju ka ardhur lajmi për ata që kanë qenë para jush: për popullin e Nuhut, fiset Ad e Themud dhe për ata pas tyre? Vetëm Allahu i di ata! Të dërguarit e tyre u sollën shenja të qarta, por ata i kthenin / vinin duart në gojë (me tallje) dhe thoshin: “Ne nuk besojmë në mesazhin tuaj. Ne kemi dyshim të madh ndaj asaj që na thërrisni ju”! [14:9]

تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ

Iu thafshin duart Ebu Lehebit dhe u thaftë në gjithçka!” [111:1]

  • تَبَّ nuk është nga ky kapitull تَبَبَ , يَتبِبُ  (kapitull i dytë), por ky është thjeshtë një shembull.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s